Komshija pardje më tha
U rrite për marshalla
je gati për t’u martuar
Vjehrrë për të pleqëruar
Pa kam një trim mustaqelli
dhëmbë rruazë e sy-ulli
Derë soji punë e madhe
dhomat për të hedhur valle
Epo mirë - thashë unë
Shoqet bënë të njëjtën punë
E më lanë vetmuar-ë
Shtatë male kaptuar-ë
keshtu thashë të pranoj
e në punën time të shkoj
sonte që menatë
me shoqet në krua
qeshnim me lot
me bëmat e tua
djalë i vetëm ti
prej soji të shquar
po pse u lëshove
si dem i tërbuar?
tek më kishe mua
në donje një nuse
pse të hodhi dreqi
tek zuska e kuçe?
shtiu Marua më Sinanë
ndaj e muarën e ia dhanë
ish i gjatë e ish i dukur
po i bëshëm po i futur
edhe Marua ish puntore
e bukur edhe pastërtore
derë e mirë me domosdo
S’qaste Sinani do si do
u bë një dasëm e madhe
edhe qëntë hodhën valle
plot një javë zgjati gostia
lojti mendsh gjithë njerzia
Se s’më deshe ti nuk u bë qameti
Bota nuk u ndal, s’shua rrëmeti
Se s’deshe të të dua, vaj medet për mua
Jo se m’u bë vonë që s’u bëra grua
Por sepse diku thellë në fshehtësi
Brenga nuk fle, s’më le në qetësi
“pune pune nate e dite qe te shohim pakez drite”
kjo eshte motoja e nje jete te rrembyer, qe fillon ne mengjez heret e mbaron ne mbremje vone, nje jete pa shkronja speciale te gjuhes tende, me copeza mendimesh te vjedhura aty-ketu, me njolla rimeli nga shkundja e trenit te mengjezit, me koncerte rruge nga artiste vertet te uritur, nje jete e mbushur me profete te cmendur, kliente te shqetesuar, fatura te pafundme e borxhe pozitive.
ah, c’na more ne qafe o Naim!