e pres bandillin më të errur,
hap të gjatë e pushkën ngrehur
tek kalon mbi vreshtën tënë
harron të ma bënj me shënjë?
a të dal në oborr vallë?
a të pres gurin stërrall
një shkëndijë të më nxjerrë
a në penxhere të më bjerë
a të pres flladin e darkës
të shuajë thëngjijt e vatrës
mbase pret pulat të flenë
se po mori fjala dhenë
më coptuan e mjera unë
në dhe të gjallë më vunë
pres e pres e terri ra
shënjë nga bandilli s’ka
dal medemek gjer në katua
vërtitem ashtu në të shuar
kerkoj bandill e bandill s’gjej
futem në shtroje e bie të fle
pas ca kohe çoç dëgjoj
edhe ngrihem të shikoj
mbase bandilli u kujtua
e vjen të më takojë mua
zbathur heshtur vidhem jashtë
bandilli me fqinjën bashkë
poshtë mënit kokolepsur
gjysma shtrirë, gjysma xheshur
mbyll derën e shkoj e shtrihem
në ëndërr me veten të zihem