merre me leng se mishi u mbarua

Lickë moj, dreqkë moj kur u rrite

të dërgoi babai në ara

dhe të tha ti ec përpara

ti s’e dije ku të shkoje

po u nise fare pa droje

rrugës gjatë, rrugës larg

Lickë u bëre azatkë

vetë burrë e vetë grua

vetë mish e  vetë thua

vetë zot e vetë shkop

vetë bej e vetë rob

vetë bujk e vetë bari

Lickë, po bën prokopi?

Licka qesh e nuk flet

është vajzë me terbiet

të atin e mban si zotni

të ëmën mbuluar me flori

dreqkë ka mbetur akoma

tek barit në baçhet tona

Lickë moj dreqke moj, kur u rrite,

mbajte një shtëpi me simite

me kajmak e me reshedi

lumsi fshati tërë për ty