“pune pune nate e dite qe te shohim pakez drite”
kjo eshte motoja e nje jete te rrembyer, qe fillon ne mengjez heret e mbaron ne mbremje vone, nje jete pa shkronja speciale te gjuhes tende, me copeza mendimesh te vjedhura aty-ketu, me njolla rimeli nga shkundja e trenit te mengjezit, me koncerte rruge nga artiste vertet te uritur, nje jete e mbushur me profete te cmendur, kliente te shqetesuar, fatura te pafundme e borxhe pozitive.
ah, c’na more ne qafe o Naim!